| |
|
| |
prensa |
 |
|
| |
|
| |
ABE RÁBADE, PLAYING ON LIGHT
KARONTE. Calificación: 3.5
Outra excelente testemuña discográfica da autoridade
deste xove pianista sobre o que descansa boa parte do futuro do
noso jazz. O novo de Rábade inspírase en sete instantáneas
firmadas por reputados fotógrafos como Ralph Gibson, Nikos
Economopoulos ou Mitsuaki Iwago, ás que o galego pon aromas
de postbop e sabores de música improvisada e contemporánea.
O seu formato favorito segue a ser o trío, con Paco Charlín
ao contrabaixo e un novo escolta rítmico á batería,
Bruno Pedroso.
|
| Pablo Sanz, El Mundo-Metrópoli (Discos da Semana). |
| |
Música sen apriorismos (01/06/2006)
Hai que darlle a razón a Abe Rábade cando pide
que non se entenda o jazz como música de minorías.
Os apriorismos son un dos grandes inventos de Occidente para a
comodidade interpretativa, pero non favorecen a difusión
cultural.
Os apriorismos sobre o jazz son moitos e mesmo hai algúns
que levan razón, pero non é o caso. O jazz foi música
popular nunha época, deu en facer tres mil itinerarios
diferentes e o mesmo se aproxima á canción, que
aos ritmos étnicos que á música de cámara.
Esa capacidade, tan asimilable ao contemporáneo, tan multicultural
fai do jazz unha música para todo o mundo por máis
que pareza destinada a estudantes universitarios con ambición
cultural, profesionais liberais que antes foron estudantes con
ambición cultural, estetas ou iniciados. Nada ten importancia
para escoitalo, son poses asociadas ao rito. O jazz é como
o chocolate de Picasso, se o probas seguro que che gusta, que
non saibas definir o sabor tampouco é para preocuparse.
Abe Rábade presenta un disco e aínda que o jazz
fose cousa de minorías selectas a proposta do pianista
compostelán chama a atención alén da música.
Rábade propón unha construcción musical en
Playing on light na que a música
busca cometidos interpretativos. Abe Rábade tomou sete
fotos e desde elas e tendo en conta o seu carácter foi
erguendo o discurso musical deste disco que vai alén daqueles
xogos sobre a realidade da música impresionista que buscaban
certos apuntes de cor con algún sabor enxebre.
A intención do pianista é máis a dun discurso
de ideas, unha intervención desde a música, unha
aportación mesmo reflexiva a algúns argumentos chave
no suceder do presente.
As sete imaxes e as sete composicións gravitan sobre outros
tantos argumentos que Rábade relaciona como no disco: «Sensualidade,
introspección, abatimento, desamparo, violencia, protección
e luminosidade». Sete argumentos como sete magníficos
tratados filosóficos que probablemente ninguén lería.
Ben mirado é unha boa opción para a dinámica
cultural que a interpretación non chegue só desde
as letras. Hai no proxecto unha parte póetica asociada
ás imaxes, pero mesmo nesa disciplina das palabras e as
imaxes hai algo de cambiar dinámicas instaladas.
A proposta de Rábade mantén a actitude de non facer
apriorismos e volve sobre as cousas sabendo que temos algo que
descobrir nelas. Tamén desde o jazz que, verdadeiramente,
non é máis que música na que todo nace a
cada momento.
|
| Camilo Franco, La voz de Galicia |
| |
De Santiago a Berklee
Festivals, seminaris, novetats discogràfiques i un assortit
de propostes cada vegada més visibles i consistents permeten
creure en la configuració d'una efervescent escena jazzística
que s'obre pas a Galícia. Abe Rábade (Santiago de
Compostel·la, 1977) és un dels noms de referència
d'aquesta escena emergent i un dels responsables d'aquesta febril
activitat jazzística que s'ha escampat per les terres del
mestre Valle-Inclán. El seu treball més recent,
Playing on light (Karonte), suposa un nou pas en la maduració
del trio que conforma amb Paco Charlin (contrabaix) i Bruno Pedroso
(bateria) i que funciona des del 1996.
El leitmotiv del disc han estat set retrats que el van impactar
especialment, extrets d'un parell d'antologies de fotografia que
es va comprar al sortir del Hot Club de Lisboa per fer més
suportable l'interminable trajecte en tren fins a Santiago (més
de vuit hores). Imatges que, segons detalla el músic, han
determinat unes composicions "sota els conceptes de sensualitat,
introspecció, abatiment, desempar, violència, protecció
i lluminositat".
Tot i que un altre dels vincles d'aquest disc amb Portugal el
podríem trobar en el seu enregistrament a les MB Estúdios
de Porto, Rábade precisa que aquesta circumstància
no s'ha de valorar d'una forma extraordinària. "Potser
des de Catalunya, Portugal i Galícia són dues realitats
marcadament diferenciades, però per a nosaltres enregistrar
a Porto és més natural i familiar que fer-ho a Madrid".
El pianista recorda les similituds entre el gallec del Miño
i el portuguès del nord i en qüestions musicals resulta
inevitable la menció de Zé Eduardo. "És
un dels grans i és injust que en moltes ocasions no rebi
el tracte que es mereix", diu Rábade del músic
que va crear el primer programa d'estudis del Taller de Músics
de Barcelona, on s'ha format bona part de la flor i nata de l'escena
catalana, des de Jordi Rossy fins a Perico Sambeat.
A l'hora de parlar de línia estilística, però,
no amaga la fidelitat al que va aprendre a Berklee. "El meu
llenguatge parteix d'un respecte a la tradició jazzística
nord-americana. És un aspecte que tot sovint obliden molts
músics europeus. Per això només dono validesa
a l'experimentació si al darrere hi ha una base sòlida",
detalla.
A Berklee hi va anar amb Paco Charlin, amb qui treballa des de
fa setze anys. Entre els seus companys de viatge també
parla amb respecte de Baldo Martínez i no es vol deixar
pel camí els músics que conformen la seva proposta
GUH! Project, secundada per Chris Kase (trompeta), Pablo Castaño
(saxo alt), Michel González Rodríguez (guitarra)
i el saxo tenor Jesús Santandreu, El Xiquet, que aviat
traurà a la llum el seu primer disc com a titular.
El pianista gallec Abe Rábade publica 'Playing on light'
(Karonte) l El temes del disc estan inspirats en set fotografies
que també han motivat set petits poemes de Maria do Cebreiro
l Pere Pons
|
| Pere Pons (Avui) |
| |
«La propuesta en directo del gallego Abe
Rábade, un pianista de virtudes rítmicas inusitadas
e ideas verdaderamente frescas, se presenta como la ilustración
de un trabajo inteligente y colorista que, recientemente, ha aparecido
en forma de disco con el título “Babel de Sons”».
|
| Luís Martín (ABC) |
| |
«Estamos ante una formación que abre nuevas perspectivas
a nuestro jazz. Del "ojo con lo que toca este chico"
al "ojo con lo que toca este trío"».
«El trío formado en 1996 aprovechando su estancia
en la Berklee (permítaseme trato de tú) ha creado
a muy temprana edad un sonido propio y firme. Firmeza con grado
de veteranía nada habitual en los productos de esta universidad
norteamericana. Y sí, supongo que oídos hábiles
podrían diseccionar todas y cada una de las influencias
que rezuma el trío... pero, ¿para qué?. El
nivel alcanzado en "Simetrías" pide a gritos
reconocimiento en los grandes escenarios festivaleros del jazz
nacional (¡iluso!) y por qué no en los del internacional».
«El trío suena con una compenetración envidiable.
Con fuerza a raudales. Músicos con buena formación
cuya técnica está puesta al servicio de la creatividad.
La creatividad que suponen 9 de 10 composiciones propias. Y muchos
más piropos que pudiera dar pero que dejo a la curiosidad
del lector».
|
| Carlos Pérez Cruz (Club de Jazz) |
| |
«Es una de las más
prometedoras realidades del jazz español, con un currículo
tan breve como intenso. Tras la publicación de su primer
disco, Babel de sons (2001), el joven pianista gallego Abe Rábade
(Santiago de Compostela, 1977) se enfrenta estos días al
lanzamiento de su segundo álbum, Simetrías, que ayer
presentó en el Festival Internacional Jazz Plaza de La Habana,
dentro de la programación del III Premio SGAE de Jazz Latino.
Un lote de diez nuevas composiciones, entre las que destacaron la
musculosa pieza Manglares y la hermosa balada Bágoas de prata,
sirvieron para avalar esta nueva propuesta que, en su recta final,
también contó con la colaboración de un invitado
de excepción, el saxofonista y flautista Jorge Pardo. La
cita, celebrada en la sala Caturla del Teatro Amadeo Roldán,
confirmó al último premio Pianista Revelación
de la Bienal SGAE de Jazz Tete Montoliu como uno de los grandes
baluartes de nuestro jazz». |
| Pablo Sanz (El Mundo) |
| |
|
|